Met vragen: in welke situatie bevond het ras bij de oprichting van de Nederlandse Club voor Dalmatische Honden; hoe heeft het ras zich daarna ontwikkeld; hoe groot was de invloed van buitenlandse honden? Vijftig jaar door de tijd met als uitgangspunt: de in eigen land gefokte Nederlandse kampioenen.

"Nog zie ik me staan voor de in elkaar gezakte kippenren waarin een wonderlijk gevlekte hond rondliep en hoor ik mijn begeleider met zijn wit door meel bestoven gezicht fluisteren: 'Meneer, zo'n hond vindt u nergens.' Inderdaad de bakker had gelijk, zo'n hond heb ik nooit meer gezien.

Hij was geheel leverkleurig met zwarte vlekken, het was precies een panter. Het witte gezicht ging verder: 'Met papieren, een jaar oud en 14 dagen geleden gedekt. `Het is een koopje voor Æ’ 180,-.' Nu was Æ’ 180,- in 1938 een heel bedrag voor een hond en bovendien had ik een geheim gevoel dat het toch geen kampioen was die daar voor me stond.

Aan de ene kant liep de zwart gevlekte teef 'Tosca of Nobility, aan de andere kant haar leverkleurige dochter 'Byou'. De heer Venema, een nog jonge man en groot hondenliefhebber, was in die jaren een van de weinige fokkers van Dalmatische honden in ons land. Zijn Tosca was een mooie hond, doch hij wist nergens een werkelijk goede reu te vinden.

Van hem leerde ik bij de verschillende bezoeken welke ik hem bracht, de eerste bijzonderheden en moeilijkheden over de fokkerij van het ras. Byou, in 1938 geboren en bijna een jaar oud, werd mijn eigendom. Mooi zuiver leverkleurig op helder wit gevlekt met grote, goed verdeelde vlekken, iets ouderwets van bouw doch met een mooi hoofd, muntte zij uit door haar uitstekende karakter. Zij werd de grondlegster van de 'Of High Trees'kennel."